Ailemizin köklerinin dayandığı Aydın Germencik ilçesi Üzümlü köyü hakkında coğrafi bilgidir.

Atalarımız muhtemelen Aydın oğlu kabilesinden göçer Asya Türkleridir. Takribi 1700 yılları başlarında Aydın Germencik Üzümlü köyünde yaşamaktaydılar.

Sülale lakabı Yakup oğulları ve Tirin koz’lar (Türkçe lehçeleri sözlüğünde, "Tirin,Güçlü " Koz, Ateş- veya Ceviz" Anlamındadır ) aile lakabımızdı.
Bu lakabın tefsiri herhalde, Çetin ceviz, veya Güçlü ateş olması nedeniyle vasat kişiler olmadığı ateşli ve çetin insanlar olduğu şeklindedir.

Yakın tarihteki Atalarımızın aile soy ismi olarak önceleri Aydın,Aydıntepe,Gözaydın isimlerini bu nedenle tercih etmişlerdir

Sülalemiz Trabzon, Of bölgesine yerleşmiş olması onları asıl vatanlarından koparmamıştı, son 2.,3.,4. nesillerin bir ayağı Saltanatın ve ilmin merkezi İstanbul'da olmuş ve Ege bölgesinden de kopmadıklarını biliyoruz.

Fazla eskileri bilemediğimiz için 18.yy içinden itibaren sülalemizin birçok üyesi Of medreselerini okuduktan sonra İstanbul'a gelerek Fatih ve Süleymaniye medreselerinde ilim tahsiline devam ettiklerini biliyoruz.
Ahmet oğlu Hasan, İbrahim, Abdullah, Mehmet bu amaçla bilhassa Süleymaniye medresesinden icazetli oldukları söylenirdi.

Ahmet oğlu Abdullah Balkan savaşlarına katılmış, kendisinden resmi bir haber alınamamıştır. Bazı rivayetlere göre Romanya’da yerleşip Evlendiği söylense de bunun doğru olmadığı, Balkan savaşlarında şehit olduğu daha kuvvetle muhtemeldir.
Şu an hala ayakta olan Hayrat Kurtuluş mahallesindeki tarihi evimizi Ahmet oğlu Abdullah'ın inşa ettiğini biliyoruz.

Ahmet Oğlu Hasan İleri derecede ilme sahip olup İstanbul Süleymaniye medresesini okumuş, Fatih Camiinde Meşhur çarşambalı Hoca’nın tedrisinde bulunmuştu.  Medrese hayatı-Eğitimi uzun sürdüğünden dolayı ancak o devirlere göre çok ileri yaşlarda evlenmiştir.
Medreselerde hocalığın yanı sıra 1. Dünya savaşı sırasında, Osmanlı Ordusunda Moral subayı olarak, Ege Bölgesinde asker toplamak amacıyla görev yapmıştır.

TRABZON'un sorunları fethedilmesiyle, yeniden iskân edilmesiyle bitmez. SELİM (YAVUZ) gibi şehzadelerin valilik yaptığı ve saltanata hazırlandığı merkezlerden biridir.

Ancak şehzadelerin, sultanların yaşadığı bu bölgede sorunlar da bitmez. YAVUZ SULTAN SELİM (1512-1520) döneminden itibaren LEZGİ-ÇEPNİ-GÜRCÜ rekabeti yüzünden çatışmalar meydana gelir.

1700'lerden itibaren de bütün bölgede bir takım derebeyleri türer. Bu yüzden 1754'de kadar TRABZON Valisi olan HEKİMOĞLU ALİ PAŞA mütegallibeyi (eşraf-zengin-sömürücü takımı ) ve derebeylerin üzerine yürüdü, onları sindirdi. TRABZON'U diğer şehirlere bağlayan yollar açtırdı, eskilerini tamir ettirdi. HEKİMOĞLU halk tarafından o kadar seviliyordu ki, hakkında türküler yakıldı.

Burada enteresan olan husus, bu zat hakkında yakılan türkülerin KARADENİZ türkülerine, yani LAZ havalarına benzememesidir. Kulağa gelen tam manasıyla İÇ ANADOLU tarzı bir melodidir, KÖROĞLU türkülerini andırır. KÖROĞLU türküleri de Bolu'yla alâkalı olmalarına rağmen, ÇERKEŞ havası değildir. Bütün bunların sebebi, her iki bölgeye de göçmenlerin daha geç tarihlerde gelmiş olmasıdır. Yani KARADENİZ bölgemiz tarihin başlangıcından beri LAZ diyarı değildi. Çoğu göçmen 1700'lerde gelip yerleşmiş ve oralara bugünkü görünümünü vermiştir. .

ÜZÜMLÜ KÖYÜNDEN 2009 SENESİ FOTOĞRAFLAR,
Bu Fotoğraflar Üzümlü Köyü sakinlerinden Ali ÇABUK tarafından çekilmiştir, kendisine teşekkür ederiz

Üzümlü, Türkiye

Üzümlü, Aydın ilinin Germencik ilçesine bağlı bir köydür.
Köyün kuruş tarihi tam olarak bilinmemekle birlikte bölgenin en eski köylerinden birisidir, ayrıca Tatarlar köyünün yok olmasıyla buradan göçen göçerlerle nüfusu artmış genelde Yörük köyü olarak bilinir.
Mursallı köyü Rumlarıyla da ticari ilişkiler kurulmuştur,

üzüm bağlarının olduğu ve çeşitli üzüm türlerinden dolayı üzümlü Köyü ismini almış, eski mezarlardaki yazılarda 700 yıl öncesinin olduğu ve Turanlar-Karaağaçlı köyü ve Reis köyleriyle akrabalık ilişkileri bulunmaktadır.

Her yerde olduğu gibi gelenek ve görenek denilen olgular artık nostaljiden ibarettir. Nedeni, herkesçe bilinen ekonomik sepepler ve teknolojik gelişmelerdir. Eski düğünler en az üç gün sürer, şenlik havasında imece usulü hazırlıklar yapılır, tüm köy ve davetlilerin katılımıyla eğlence ve ziyafetlerle kutlanır, değişik oyunlarla süslenirdi. Günümüzde bazen varlıklı ailelerin düğünlerinde, azda olsa eskiye özgü kutlamalar
görülmektedir.

Yemekleri, bölgeye özgü olarak; sıkma (yuvarlama), keşkek (sadece buğday ve kırmızı etten), hamur çorbası, yaprak sarması, yaprak.enginardan güveç ve tabi ki has sakızlı zerde sayılabilir. Bunlar genelde düğün yemekleri olup gelenekseldir.
Aydın iline 30 km, Germencik ilçesine 8 km uzaklıktadır. Söke ilçesine 18 km-kuşadasına 35 km uzaklıktadır
Köyün iklimi, Akdeniz iklimi etki alanı içerisindedir.
Yıllara göre köy nüfus verileri 2000 // 997 Kişi --- 1997 // 1500  Kişi

Köyün ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. tarım ürünleri olarak en önemli geçim kaynayı pamuk olmasına rağmen devlet politikaları
Nedeniyle pamuk tarımı bitme konumunda olup bu değerli ovaya buğday ve mısır reva görülmüştür.
incir ve zeytin’de de ileri derecede üretim yapılmaktadır.
Tarımsal ürünleri pamuk-incir ve zeytin yağı tariş bünyesinde pazarlanmaktadır.
Son yıllarda hayvancılıkta bitme noktasına gelmektedir buna paralel olarak ta nüfus sürekli azalmaktadır.
Yerleşim yerinin köy tüzel kişiliği alması ile birlikte köyün tüzel kişiliğini temsil etmesi için köy muhtarlık seçimleri de yapılmaktadır.
Seçildikleri yıllara göre köy muhtarları:

2009 -ABİDİN SERBES  ,  2004 - Eyüp Ceryan  ,  1999 - Eyüp Ceryan ,  1994 - EYÜP CERYAN ,  1989 - MUHAMMER ERDOĞAN  , 1984 - MUHAMMER ERDOĞAN ,  1979 - MEHMET YILMAZ  , 1974 - MEHMET ZEKİ SERBES , 1969- -MEHMET ZEKİ SERBES , 1964- -ALİRIZA TOKÖZ

Köyde ilköğretim okulu vardır. Köyün içme suyu şebekesi vardır ancak kanalizasyon şebekesi yoktur.
PTT şubesi vardır ancak PTT acentesi yoktur.
Sağlık ocağı yoktur- sağlık evi vardır.
Köye ulaşımı sağlayan yol asfalt olup köyde elektrik ve sabit telefon vardır.
Tarım kredi kooperatifi vardır.
Ulaşım (üzümlü birlik) minibüsleri vasıtasıyla germencikten sağlanmaktadır.
Muhtarlığın gelir kaynakları köy tüzel kişiliğine ait tarlaların kiraya verilmesiyle bir miktar gelir elde edilmektedir.

AYDIN-GERMENCİK-KOÇARLI BÖLGE TARİHİ

Tarihî açıdan bakıldığında Bölgenin tarihi M.Ö. 3000 yıllarına kadar dayanmakta. Yörenin bilinen ilk sahipleri, M.Ö. 300 yıllarına kadar yaşadığı sanılan ve tarihçilerin oldukça ilgisini çeken “Savaşçı Kadınlar Diyarı” olarak adlandıracağımız bugünkü Mersin beleni Köyü’nün güneyindeki harabelerde yaşadığı tespit edilen Amazonlar’dır.
Bu dönemde bölge, Büyük İskender’in komutanlarından Antiyöküs idaresinde 150 yıl kadar kalmıştır. Daha sonra Roma İmparatorluğu’nun istila ettiği ve yönettiği bu güzelim topraklar 1260 yılında Anadolu Selçuklu Devleti’nin egemenliğinde ebedî kimliğine kavuşarak Türkleşmiştir.

Anadolu Selçuklu Devleti’nin dağılmasından sonra bir süre Menteşeoğulları Beyliği’nin yönetiminde kalan Koçarlı ve civarı, Sultan Çelebi Mehmet tarafından Osmanlı topraklarına katılmıştır. Koçarlı adı işte bu noktadan sonra ortaya çıkar.
Koçarlı adı; bir rivayete göre Koçarlı’ya yerleşen kişilerin eski yerleşim yeri olan Kaçkar, Kaçkarlı’dan, diğer bir rivayete göre ise; göçebe oluşlarından dolayı “Göçerler” kelimesinden gelmektedir.

Kanunî Sultan Süleyman, 1522 yılında Rodos Seferi’ne çıkarken ordusuyla Koçarlı dolaylarında konaklar. Bu sırada 250 çadırlık aşireti ile bölgede bulunan Türk Aşireti Reisi Mehmet Bey, Kanunî’nin ordusuna katılarak Rodos Seferi’ne gider. Sefer sırasında Mehmet Bey’e bir oğlu olduğu haberi gelir. Bu haber Kanunî Sultan Süleyman’a ulaştırılır. Padişah, bu haberin kendisine uğur getireceğine inanarak çocuğun adını Cihan koyar. Rodos alınır. Sefer dönüşü Sarıçay, Büyük Menderes ve Çine Çayı arasında kalan genişçe araziyi de Kanûnî, Mehmet Bey’e bağışlar.

İlk tavsiye edilen ve yerleşilen yer, Koçarlı’ya 3 km. mesafedeki verimli ve sulak Sobuca’dır (eski adıyla Su Bucağı).1700’lü yıllarda Türkistan’dan gelen bir aşiret şimdiki Koçarlı’nın bulunduğu yere yerleşir. Bu göçten sonra Cihanoğulları da Koçarlı’ya yerleşerek 1763-1764 yıllarında bugün bile tarihe meydan okurcasına ayakta kalan ilçe merkezindeki Kule’yi inşa ederler.

Koçarlı’nın nüfusu bu tarihlerden sonra daha da artar. Yerli Rumlardan bir kısmı Koçarlı’ya yerleşir. 1837 yılında Sobuca’da kurulan pazar, Koçarlı’ya nakledilerek burada kurulmaya başlar. Yunanlıların 27 Mayıs 1919’da Aydın’ı işgali ile İtalyan denetiminde bulunan Koçarlı’ya Büyük Menderes nehrini aşarak göç edenlerin sayısı da oldukça fazladır. Türk Ordusu’nun zafer kazanmasından sonra İtalyanlar Koçarlı’yı terk ettiklerinde burası nüfusu oldukça fazlalaşmış bir yer olarak karşımıza çıkar.
Koçarlı, II. Meşrutiyet’e kadar (1908) köy olarak yönetilmiştir.Meşrutiyetten sonra,coğrafi konumu sebebi ile bucak haline getirilmiş, 1 Nisan1946 yılında ise ilçe olmuştur.

Osmanlı Devleti’nin kuruluşu sırasında Selçuklu Beyliklerinden Aydınoğlulları varislerinden Hıdır Bey’in egemenliği altındaki topraklar üzerinde, bu günkü yerinin 2 km kuzeyinde küçük bir aşiret topluluğu iken, 07 Eylül 1922 yılında “DEĞİRMENCİK” adı altında kurulmuştur. 15. Yüzyılın başlarında; Bursa, Konya, Afyon dolaylarında göçebe olarak yaşayan Yörük aşiretlerinin yaz mevsimlerinde hayvanlarını barındırmak için rağbet bulan Değirmenin adını aldığı sanılmaktadır. Daha sonra dış kabileler tarafından “GERMENCİK” olarak adlandırılmıştır.
Bucak iken 1948 yılında ilçe olmuştur