GÖREN GÖZLER GÖRMEZSE
DUYAN KULAK DUYMAZSA
DÖNEN DİL KONUŞMAZSA
YAŞANAN ÖMÜR HAYAT DEĞİLDİR

DUYGULARIM ESİR BENSE KÖLEYİM
BU DİYARLARDA HALDEN NİCEYİM
GÖRMESEM BİLEMEZDİM DÜNYAMI BURA
BOŞ ANLAMSIZ BAKARIM SANKİ DOYA DOYA

                      NE ZAMAN
Güneş battığı yerden doğarsa
yağmur gökten değil yerden kaynarsa
kanlar kırmızı değil siyah akarsa
biz ancak o zaman güleceğiz sevgilim

yıldızları bir gün sayan çıkarsa
insanlar kalp olmadanda yaşarsa
gök mavi değil yeşil olursa
biz ancak o zaman mutlu olacağız sevgilim

bebekler ağlamayıp gülerek doğarsa
insanlar para olmadan da yaşarsa
kurtla kuzu dostça yaşarsa
biz ancak o zaman kavuşacağız sevgilim
Abdullah Gözaydın 1981


HÂLA
Zamanmı böyle rüzgar misali geçiyor
yoksa biz mi erken yaşlanıyoruz        
Düşünsene kaç yılımızı yedi bu sevda
hala kendimizi çocuk mu sanıyoruz    

Birkaç damla yaşla aşkı düne bıraktık             
Belli ki o yıllar tekrar  yaşanmaz artık  
Biz o defteri yıllar önce kapattık                      
hayret  yinede ta yürekten yanıyoruz                

yanlız birbirimiz için yaratılmıştık güya     
oysa aramıza girdi ayrılık denen riya           
toz pembe göstersede dünümüzü her rüya 
sakın inanma hala aldanıyoruz                                        

Bırak o çocukluk aşkımız mazide kalsın         
Bırak zaman beklediğimiz yarınlarıda çalsın
Boşver ecel gelip canımızıda alsın                  
Biz zaten ölmeyi ayrılıktan tanıyoruz    
Abdullah Gözaydın 1981         
 

 unutulan yıllar
güneşin batışını yalnız seyretmek
nasıl bir duygu veriyor bana
senden ayrı ama seni düşünerek
yaşamaya mecbur olan kalbime sor

hatırlıyor musun badem gözlüm bu gün
senden ayrılışımın yıl dönümü
takvimlere bak nisanın on dördü
unuttun mu yoksa o acı günü

bak yine hava karardı ufuklarda
yine fırtına kopacak her halde
o günkü gibi şimşekler çakacak
aşkımızın anısına bulutlar ağlayacak
14-4-1981 Abdullah Gözaydın


           SOR BENİ
SOR BENİ TERK EDİLMİŞ KÖHNE BİR EVDEN
ISSIZ SOKAKLARDAN ÇAMURLU YOLLARDAN
SOR BANİ GÖRDÜĞÜN ŞARAPÇILARDAN
BENİ SOR KADER KURBANLARINDAN

SOR BENİ ISTANBUL RIHTIMLARINDAN
ÇİLELER ÇEKTİĞİM KALDIRIMLARDAN
SOR BENİ DÖŞEK YAPTIĞIM TAŞLARDAN
KAHRIMI ÇEKİPTE BIKANLARDAN SOR

SORMAK İSTERSEN BENİ ARKADAŞ
PARKLARDA YATAN GARİPLERDEN SOR
AŞKIN IZDIRABINA DAYANAMAYIP
DİYAR DİYAR SEYYAH OLANLARDAN SOR

SOR BENİ ELİNDE İSPİRTO ŞİŞESİ
KALBİNDE İNSANLIK SEVGİSİ OLANDAN SOR
SORMAK İSTERSEN BENİ ARKADAŞ      
AŞKINDAN DERBEDER OLANLARDAN SOR
  2-8-1981 Abdullah Gözaydın

O BENİM
aşkın ateşiyle mecnuna dönen
mum gibi eriyip kor gibi sönen
seni görünce acıyla ölen
bir garip görürsen bilki o benim

adını her an sevgiyle anan
kendini derbeder yollara salan
seviyorum denince aptalca kanan
birini görürsen bil ki o benim

seviyor'mu diye papatya yolan
mutluluk düşleyip hayaller kuran
yinede başını taşlara vuran
birini görürsen mutlak o benim
Abdullah Gözaydın 1982 

 SON 

ÇIĞLIK ÇIĞLIĞA ESEN RÜZGARDA
FIRTINA BORA YAĞAN YAĞMURDA
BİR KIŞ GÜNÜNÜN ACI SOĞUĞUNDA  
BATAKLIK KARANLIK ISSIZ BİR SOKAKTA
BİR GARİP OTURMUŞ KALDIRIM TAŞLARINA
ELİNDE İSPİRTO YUDUMLARKEN AĞIR AĞIR
GÖZ YAŞLARINA KARIŞIR YAĞMUR DAMLACIKLARI
YIRTIKTIR ELBİSESİ ÇIPLAKTIR KİMİ YERİ
YÜZÜ KAPKARA OLMUŞ YARALIDIR ELLERİ
KAN ÇANAĞINA BENZER ÇÖKÜK GÖZLERİ
İSYAN EDERCESİNE YAŞANMIŞ GEÇMİŞİNE
VE KAYBOLAN UMUDUN TÜKENİŞİNE
AĞLIYOR GİBİYDİ BU SON GECESİNDE
Abdullah Gözaydın 1982

BİRGÜN
KALEM ELİMDE ANILAR BELLEĞİMDE
YAZIYORUN SANA ARZU VE DUYGULARIMI
TEK TESELLİ OLUYOR  BANA
SENDEN GELEN MUTLULUK MEKTUPLARI

GÜN GELİR BENDEN HABER GELMEZSE
BİLKİ KALEMLER YAZMAZ OLMUŞ
BİLKİ KAĞITLAR DERTLERİMİ ALMAZ OLMUŞ
BİLKİ BU ELLER ARTIK YAZAMAZ OLMUŞ

GÜN GELİR UMUDUNU KAYBEDERSEN EĞER
ANLAKİ ELİMDEN BİRŞEY GELMİYOR
ANLAKİ BU GÖZLER ARTIK GÖRMÜYOR
ANLAKİ BU KALBİM ARTIK ATMIYOR

GÜN GELİR KARA BİR HABER DUYARSAN EĞER
DÖRT DUVAR ARASINDA KAYBETMİSSEM DÜNYAMI
SON KALBİM ATIŞINDA SON NEFES VERİŞİMDE
MUTLAK SENİ ANMIŞIM VE SANA AĞLAMIŞIM
5-3-1982 Abdullah Gözaydın

YAVRUM
BAYRAM GELMİŞ NASIL BAYRAM EDEYİM
YAVRUMDAN AYRIYIM BEN BAYRAMI NEYLEYİM
DÖRT DUVAR ARASINDA ÇELİK KAPI ARDINDA
BEN YAVRUMU İSTERİM GERİSİNİ NEYLEYİM

HERKESİN YAVRUSU ŞİMDİ YANINDA
BEN BİRAKTIM ONU GARİP HALİNDE
BAYRAM GÜNLERİ ELİN YANINDA
MUTLU OL SEN YAVRUM SEN GARİP GARİP

ÇOCUKLAR KÜÇÜKTÜR KOŞAR OYNARLAR
ANNELER BABALAR BAĞRINA BASARLAR
BABASIZ YAVRULAR NASIL YAŞARLAR
ARARSIN BABANI SEN GARİP GARİP

BİRGÜN DÖNERİM BELKİ YAKINDA
NE ZAMAN DEME BELKİ BAYRAMDA
BELKİ BİR ÖMÜR TAKİ SONUNDA
UNUTMA BEKLE SEN GARİP GARİP
9-2-1982 Abdullah Gözaydın

UNUTAMAZSIN
SEVİYORUM BİR BAŞKASINI DESENDE İNANMAM
UNUTAMASSIN BENİ UNUTTUM DESENDE YALAN
BENİM YERİME KİM OLURSA OLSUN SENİ SARAN
BENİ DÜŞLEYEREK SARILACAKSIN İNAN

ÖYLE GÜNLER GELECEK ADIMI SAYIKLAYACAK
BENİ RUHUNDA YAŞATACAKSIN İNAN
BAZEN BİR YABANCIYI DA BEN SANARAK
PEŞİNDEN KOŞACAKSIN HAYKIRARAK

UNUTTUM SENİ DEME SÖYLESEN DE YALAN
BENDİM SENİ SENDEN İLK ÇALAN
ŞİMDİ AŞKIMIZDAN GERİYE KALAN
UNUTTUM DEDİĞİN O KOCA YALAN

İNANDIRANAZSIN KENDİNİ BÖYLE HAYELLE
TESELLİ BULAMAZSIN HER GÖRDÜĞÜNLE
SEVDİĞİNİ SANDIĞIN HER KİŞİDE BENİ ARAYACAK
KABUSLARLA ACILARLA HAYATIN SON BULACAK
24-10-1982 Abdullah Gözaydın

EMEL PEŞİNDE KOŞMA AMEL PEŞİNDE KOŞ
BİR DİLİM EKMEK İÇİN EYLEME DUANDA YALTAKLANMA
BİR ZERRESİ VARSA MİDENDE  HEMEN KUS
HAK ET HAKK cc. SENİN RIZKININ KORUYUCUSUDUR

ısparta da hapishane vardır halı dokunur
idam tasdiği çıkarsa kur'an okunur
öldürmek sanatı alkadraz duyurmadan azar zar
uçaktan denize tükürmeyin sakın imralıya rastlar
pariste frasne güneyde santa roz
---çıkış günü hep aynıdır kalpte ümit ciğerlerde tüberkiloz
hapishanelere ramsesin mumyası konmaz ya insanlar konulur  sinopa vardınmı piç hayrinin sazını dinledinmi  hiç
ordunun hapishanesi kiliseden bozma  kara derili mahkükların timsahlara atıldığı beyaz kadın şehri  yanında bir cehennem santa zuma  hürriyet bin defa ilan olundu yaşasın hürriyet canım hürriyet  adalet,uhuvvet,müsavat  namık kemal magosa mithat paşa payas piç hayri sinop . canım ciğerim hürriyet alanya kalesi denizi bıçaklamış  dalgalar iter iterde çıkaramaz en tepesi şeytanlar burcu  eskiden suçluları atarlarmış atmadan evvelde belkide kurtulursun derlermiş  .
dere tepe düz gittik biz insanız ilerledik ümit vermeden öldürmeyi öğrendik  sehpa icad oldu bolu beyi haklı çıktı  ya mertlik .  hapishane şehre bitişik giden gelmiyor gelen değişik  acep nedendir .
dağlarına kar yağsın bayburt şen olasın beni ararsan hapishanede bulursun  sevdiğiniz kadının  gök düşmüş gözlerine çöreklenmiş oturur yılan bakışlı huzur .  o kadar mutlusunuzki koca adam çocuksu adam  acısını duymadan öleceksiniz  sırtınıza saplanan kamanın gözlerinizde deli uçuşu   gökte şimşekten kalan izde  dağlar ötesi  deniz yolcusu beyaz kuş  ölümü tanıdınız değilmi  bir defa aramaya çıktınızsa yolu kimseye sormayın ha  mutlaka bulunur mutlaka bulunur  eğer sırtınızda kürek kemiğinizin altında  ufak bir delik ufacık bir delik kamanın yeri hazırsa düzden gelen kurşun öldürmez karanlıktan korkun   yaşamak başka var olmak başka  bütün canlıları öldürebilirim çocuklardan gayri insan ağrayan yerini unutmaz  .
ceplerinizde isterseniz yumruklarınızı sıkın başkalarının cebine el sokmak yasaktır  ama kendi cebinizde ellerinizin ne yaptığını kimse merak etmez  belli olmazki hayatta üçüncü adamda olabilirsiniz  ama sakın şeytana uymayın. ruhsatsız silahınızın kabzasını cebinizde olsa bile okşamayın ötesini kimse bilmez   vallahi bu ilk vallahi bu son  browning,  barabellum, smit wesson  demeyin çaresiz  bundan sonra ateş edeceksiniz   burada gün daima gece  gardiyan büyük adalet cüce elleriniz kanlı konuşamazsınız  gözleriniz ellerinize  elleriniz gözlerinize birşeyler anlatır anlayamazsınız . az mısınız çokmusunuz   sayınızı bilen varmı ?  açmısınız tokmusunuz halinizi soran varmı ? bir hakim üç aynasız hayal etmek faydasız . düşünmek boşuna  dört günlük hürriyet  iki kurşunla .  mapushane duvarı yüksek.  arpa boyu geçmez istek . mızrak boyundadır kin.ölünceye kadar katil.doğuncaya kadar kış uykusunda kara tutkuların bilinçte ucu .  bizimki değil  bu çiçeklerin ,kuşların,insanların suçu .
siyasilerin koğuşu ayrıdır orada başlar bulunur doğ başı köprü başı çeşme başı  insan başı,çıban başı bela başı  her şeyin sahibi var  dört duvarın, kelepçenin ,zincirin,gürültününde sahibi var zindanların  hücrelerin seszizlik ise hepimizin tapusunda
----saygıdeğer hakimlerim pişmanım iyi insan olacağım
--olamazsın
----neden?
--biz öyle kara verdikte ondan
seszizce  ağlayabilirsiniz duvarları dövemezsiniz haykıramazsınız gökyüzüne bakabilirsiniz ama kendini öldüremezsin.
dört duvar bir dikdörtgen ortasına bir nokta koyunuz hücrede adamdır bu. tek duvar tel çizgi önüne beş nokta koyunuz beş adamdır bu  . gözleri bağlı hedefte an bekleyip derin derin soluk verenler  .  uygarlıkmıdır bu tabiat her zaman haklı değildir  ve siz kuşların gelip geçtiği yolda neden geç kaldığınızı bilemezsiniz .  hayat; katil   miras ;büyük esaret ve ölümün suç ortağı  insan.
bahçesinde çiçek yetiştirenlere ve adam öldürenlere yalvarırım size bunu neden yaptıklarını sormayın .
hayatınızı ama yanlız kendi hayatınızı papatya falına bakarcasına itina ile harcayın .
ahiretin bir kapısı bu kapının bir anahtarı olsa gerekir ümit  o  kapının arkasındadır!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
                           hukuk profesörü FARUK EREN HOCA
 

HASRETİM
Abdullahım kimse bilmez halimden
duyan kaçar, dert feryadımdan
ayrı düştüm hem anam hem babadan
saçlar beyazladı sevgiye hasretim

bilmem neden hayat zor gelir bana
dolaştım cihanı düştüm zindana
kimi can bildiysem kin verdi bana
halden anlayacak kula hasretim

Abdullah bir hücrede oturmuş yazar
sıladan uzakta kalbi kan ağlar
görünmez düşümde sevgili yarlar
saçımı okşayacak yele hasretim

garip kuşlar gibi çer çöp topladım
yuva kuramadan ben mahkum oldum
nohuttan bulgurdan bıktım usandım
anam kavrulmuş turşuya hasretim

12/15/1986  Trabzon
Abdullah Gözaydın

ağzında şarkılıktan çıkmış iniltilerle
dağ taş deme arkadaş gün batmadan ilerle
yara açsın kayalar ayaklarında varsın
varsın omuz başların kamçılardan kızarsın
bu ağrılar duyurmaz sana yalnızlığını
sırtında bir tüy gibi taşı demir yükünü
görmesinler belinin sakın büküldüğünü
başında şakladıkça zalimlerin kırbacı
anla ki her gün sana hız veriyor bir kutlu acı
Abdullah Gözaydın 1981 

EL GİBİ DOLAŞMA ANADOLU'NDA
BU SANA ATANDAN BİR YADİGARDIR
DİNLE BİR YOSMAYI PINAR YOLUNDA
DİNLE BİR YAYLADA GARİP ÇOBANI
ARKADAŞ YURDUNU İÇİNDEN TANI
BİR ISSIZ EV GİBİ GEZDİĞİN BU YURT
YILLARCA DÖKTÜRÜR SANA GÖZ YAŞI
Abdullah Gözaydın 1981 
 

vergi derler verirsin asker derler verirsin
elinde neyin kaldı böyle hep vere vere
bir taraftan hükümet bir taraftan eşkiya
nasıl tahammül etsin vatandaş bu soyguna
biri kanunla alır öbürüyse kanunsuz
cepler boş kalınca arada fark azalır
Abdullah Gözaydın 1981 

BU ÇETİN YOLCULUĞUN SONUNDA GÜN GELECEK
SIRMA SAÇLAR SARACAK HER KAN AKAN YERİNİ
GÜL DUDAKLAR ÖPECEK O KIRBAÇ İZLERİNİ

NE ÇOCUK ÇIĞLIĞI DUYDUM NE KADIN HIÇKIRIĞI
ERGANUN DİNLEMEDEN MARTI SESİNDEN BAŞKA
ALDILAR BENDE NE HİS VARSA GÜZEL,DOĞRU,İYİ
BİR ŞEYİM KALMADI VERDİKLERİ KİNDEN BAŞKA

IZDIRAP YILLARIMIZ DİLLERE DESTAN OLDU
ADIMIZ GEÇMEDİ YANLIZ ÖLÜM İLANLARINA
BİZ UNUTSAKDA ÖLÜMDEN BETER İŞKENCELERİ
KİM DEMİŞ BIRAKIR ALLAH cc: ONLARIN YANLARINA

ÜÇ ÖĞÜN KOĞUŞTAN TEKÇE NİZAMDA ÇIKARIZ
GİDERİZ ELDE ÇANAKLAR YENİLMESİ İŞKENCE AŞA
VOLGA MAHKÜMLARININ BAHTI AÇIKMIŞ BİZDEN
VARMIŞ İMKANLARI BİR ŞARKI BULUP MIRILDANMAYA

ÖMRÜMÜN ZEHRİNİ KATMIŞTI ECEL ŞERBETİNE
ONA ÇOK GÖRDÜ KADER SON KADEHİN DOLMASINI
MUTLAKA RABBİM İSTEDİ BU GARİP KULUNUN
İNTİHAR ETMEYİP İLLAKİ ŞEHİD OLMASINI     inşaallah
ADNAN MENDERESE ATFEN N.F. KISAKÜREK

BU ŞEHİD ! ARŞI BULUTLARLA BERABER AŞALI
KANAYAN GÖLGESİDİR YERDE YATAN TÜRBE ŞALI
ÖLÜMÜN SIRTINA BİNMİŞ DE KÜHEYLAN DİYE
BEŞ ASIRDAN UZANAN ÖRTÜSÜ SARKAR KÜREYE

UÇACAK GİZLİ KANATLARLA ŞU TOPRAK YIĞINI
BİLMİYORMUŞ GİBİ KOYNUNDA KİMLERİN YATTIĞINI
ÇÜNKÜ ÜÇ KITAYI KATMIŞTI BU RUH  ARKASINA
GİRİYORKEN BU SİYAH ÖRTÜLÜ SANDUKASINA

ÇÜNKÜ BİR YILDIZIN ÜSTÜNDEKİ KARTALDI TUĞU
ALEVİN RENGİ KUCAKLARKEN O KAT KAT KAVUĞU
ÇÜNKÜ MİĞFERİN ÜSTÜNDE KÖPÜRDÜKÇE ATI
TUNÇ ALINLARDA PARILDARDI CİHAN SALTANATI

DİLİ VARDIR BU KARANLIKLARIN ANLARSAN EĞER
ALTI ASRIN KARARIP İŞTE MEZAR OLDUĞU YER

                                      Prof.MİTHAT CEMAL BEY

DURUCU DEĞİLİZ

Burada hiç kimse durucu değil
Hepimiz dünyadan göçmeye geldik
Kör olan bu işi görücü değil
İyiyi kötüden seçmeye geldik

Tüccarlar gibi alış verişle
Öbür alem gibi bir sürü işle
Az bir sıkıntı biraz bekleyişle
Hakka giden yolu açmaya geldik

Gelmedik buraya bir dava için
Anlamı karanlık bir kavga için
Dünyaya ait bir sevda için
Bizlar ab-ı hayat içmeye geldik

Ashabı keh-f gibi mağaralarda
Den kutlu ile mübarek garda
Henüz ölüp gömülmeden mezara
Bitmeyen çileyi çekmeye geldik

Niceleri düştü dünya ağına
Vurdular bahçesine bağına
Anlarlar varınca son durağına
Bizler o durağı geçmeye geldik

Abdullah Gözaydın 1981 

MEHMET AKİF ERSOYU ANMA ŞİİR YARIŞMASI 

Sergilenmeye layık görülen şiirim

Milli mücadele bayrağı tevhid
Bu bayrak altında bir nefer akif
Yurdumu sarmış zifiri karanlık 
Bir yıldız,bir hilal,güneşti akif

Düşman çizmesi altında yurdum
Milletim bitkin milletim şaşkın
Razı değil kendine çizilen istikbale
Arıyor bir ışık arıyor kıvılcım

Doğunca ankarada milli hükümet
Milletin kabusu sona eriyor
Akifler kemaller ile birlikte
Ayşeler mehmetler cepheye koşuyor

Nice destanlar yazılırken
Yazılır türkün istiklal marşı
Gücüyle azmiyle inancı ile 
Milli mücadelenin ruhudur akif.
Abdullah Gözaydın 1986

Yarışma birincisi seçilen şiiir im     
AKİFİ ANARKEN

Seni anlatmak geliyor gönlümden
Nasıl anlatayım hakkını çiğnemeden
Destanlara sığmaz taşar hayatın
Ey milli kurtuluşa ruh veren kahraman

Seni anlatamaz bu aciz diller
Yetmez kağıtlar,kalemler,kelimeler
Sen bu milletin,millet senin eserin
Öğün dilediğince ey şairi a'zam

Senin mücadelenle yıkıldı batıl inançlar
Hutbelerinle kuruldu milli bütünlük
Milli marşınla kazandı bu millet güç
Ruhun aziz olsun ey büyük kahraman

Aydınlattın milleti kurtardın ihanetten
Cami minber lerinden cephe siperlerinden
Bu millet genç cumhuriyet
Size minnet borçlu ey aziz kahraman

Yaşayacaktır var oldukça dünya marşın
Bir daha yazılmayacaktır benzeri
Ulaşacaktır en yükseklere milletin
İnanç,azim,birlik ile.

24-12-1986 
Trabzon kapalı ceza evi
ABDULLAH GÖZAYDIN

            BİR ZAMANLAR
Bir zamanlar ezanla uyanılırmış
Ne rutubetten şikayet,Ne başında nöbetçi çınğıraklı saatler
Bir zamanlar ezanla uyanılırmış
Güneş doğmazmış üstüne uykuda insan oğlunun
şehrin serin sokakları birbiriyle selamlaşan
güler yüzlü kardeşleri muhabbetle karşılarmış
Bir zamanlar ezanla uyanılırmış
Besmeleyle başlanırmış her güne
kapılar besmeleyle açılır,besmeleyle kesilirmiş kumaşlar
Komşusuna gönderirmiş ikici müşterisini günün ilk işini yapan esnaflar
Bir zamanlar ezanla uyanılırmış
Bir anda çarşı pazar birbirine dua eden
İnsanlarla dolarmış ve kadınlar ilk ağızda komşusunun derdi için ağlarmış
Bir zamanlar ezanla uyanılırmış
Çiftçi,işci,esnaf,memurbir tarağın dişleri gibi eşit
Aynı duvarın taşları gibi kenetlenmiş
Bir zamanlar ezanla uyanılırmış
Ne yerli ne yabancı kimsenin gurbetçilik çekmediği şehirler varmış
Bir zamanlar ezanla uyanılırmış
Evlerden camilere dolarmış mahalleli
İçlerinden en münesip en ahlaklı en bilgili en muttaki geçermiş öne
Birlikte yönelinir hayatın sahibine
Birlikte çözülürmüş cümle sorunlar hemde caminin içinde
Bir zamanlar ezanla uyanılırmış
Bayram namazından sonra kucaklaşır helalleşir gülüşür
Kurbanlar kesilir allah yolunda yürekler ikram etme yarışında
Böylece bir anda çarparmış bütün gönüller bir gayede
Bir zamanlar ezanlarla uyanılan şehirler varmış ve yaşanılan
 

Yalancı
Kucak dolusu  sevgiler getirecektim sana
Karanlık dünyana ışık olacaktım
Bensiz boşlukta kaybolmayacaktın
Şimdi oldum yanında yalancı

güller açmadan dönüp gelecektim
bir daha ayrılmayacaktık hayatta
güller soldu kurudu bunca zaman
hala sözümde duramadım oldum yalancı

artık umutsuzluğa kapıldın her halde
dayanılmaz olmuştur bensiz yaşamak
bütün hayallerim zifiri karanlık
hala dönemedim oldum yalancı

sen şimdi bir yabancının kollarında
sen şimdi mutluluklar yolunda
sen şimdi umudun doruğunda
mutlu olurum sanma unutamazsın
geçmişi başkasıyla yaşayamazsın

   mektup arkadaşım
görmedi gözüm dünya gözü ile
satırlarla düştün hasta gönlüme
yar zannettim sevindim hayalinle
zalim oldun şimdi yaran içimde

ilk mektup ilk satırda anladım seni
lakin kandıramadım hasta kalbimi
satırlarda kalan yalan bir aşk idi
bir kibritle yandı kül oldu bitti

gözlerini görseydim tanırdım seni
yalan vaadlerle kandıramazdın beni
satırlarınla çalamazdın kalbimi
böyle derbeder edemezdin sen beni

mazlum ahı alanlar asla gülemez
acı ve kederden kurtulamazlar
mutlu bir yuva yüzü görmezler
inleye sızlaya ölüp giderler

Abdullah Gözaydın 1983

SORMA BANA

sorma bana mutluluğu sefayı
sormayın gülmeyi kahkahayı
ömrümde tanımadımki bunları
güzel duygular olmalı
bilmemki  herhalde öyle.

bana uykularımı bölen kabusları sorun
bana kahrolup ağladığım geceleri sorun
demir kapılar ardında yıllarca
gençliğimi nasıl çürüttüğümü sorun

yanlızlığı sorun bana soğuk geceleri
bir battaniye altında titremeleri
rutubet kokan duvarlar arasında
farelerin cirit attığı koridorlarda
ağlayanları sızlayanları sorun bana

sabah akşam bir kuru ekmek kuyruğunda
bir tabak sıcak su için savaşan
arayıpta yerlerde izmarit bulamayan
çaresiz kalmış aslanları sorun bana

yerin yedi kat dibinde ekmeğini
farelerle paylaşmaya mecbur olanları sor
ıslak bir battaniye altında yıllarca
dondurucu dehlizlerde yapayanlız
hergün ölüp dirilenleri sorun bana

derdinden yaşama küsmüş,darılmış
hasret çekip bıkanları sor bana
sıla hasretiyle yanıp kavrulmuş
çaresiz garipleri sor bana

insan yerine konulmayıpta
hayvandan beter aşağılanan
derdini kimseye anlatamayan
anlatsada asla duyuramayan
bir yığın mahkümun derdini sor bana
                      4/10/1982 AFYON

Sen bilemezsin

SEN BİLEMEZSİN PASLI BİR HANÇERDİR YANLIZLIK
GELİR TAM CAN ALACAK YERİMDEN VURUR
SEN BİLEMEZSİN GECENİN GEÇ BİR SAATİNDE
BİR BÖCEK GİRER BEYNİME KEMİRİR DURUR

SEN BİLEMEZSİN ÇARESİZLİK NASIL CAN ALIR
YAŞAMAK BİR ANDA ÇEKİLMEZ OLUR
TUTACAK BİR DAL ARARSIN BULAMAZSIN
EL YORULUR AYAK YORULUR YÜREK ÇIRPINIR

SEN BİLEZSİN ACI SONUN BU TÜRLÜSÜNÜ
BİLEMEZSİN BİR TEK KİBRİTİN CILIZ ALEVİYLE
BENZİNE BULANMIŞ BİR ADAM NASIL TUTUŞUR
BU ASLINDA SEVMEKTİR BİRDE UNUTAMAMAK
                 14/11/1982  AFYON

KARA GÖZLÜM
bakıpta halime sakın ağlama
bitecek bu hasret bil karagözlüm
üzülüp gücenip gönül dağlama
sil gözyaşlarını sil karagözlüm

genç yaşta üstümde bu kara bulut
benim herşeyim sensin kederi unut
iyi günler ileride buda bir umut
seni unutamam bil karagözlüm

yaşamaktaki gücüm daima sensin
sen sendeğil inanıyorum bensin
unutmadığını cihanda bilsin
ben unutmadım bil karagözlüm

günlerim geçiyor seninle birlik
gönlümde kalmadı bir düzen dirlik
ben seni sen beni yenimi bildik
artık gözyaşlarını sil karagözlüm

seninle yaşadık çok mutlu günler
sevmişsen bu benim sözümü dinle
on değil yüz değil geçecek binler
sen sabırlı ol gül kara gözlüm

benim bu kalbim daima senle
o kalbin bilirim daima benle
zindanda olsam da sesimi dinle
kavuşacağız inan  bil kara gözlüm
      14/12/1982  Afyon

şimdi solan benizlere ağlayan gözler
ağlamayın artık bak geliyorum
bir bilseniz garip gönlüm ah nasıl özler
üzülme biter bir gün gelirim

umut kesme buralarda biraz daha kalsam da
geçmişimde bir noktaya öyle dalsam da
elli milyon içinde yalnız kalsam da
üzülme biter bir gün gelirim

varsın ezsin insanları dertler kederler
bir umut var garipler ahrette gülerler
ne kadar kötü olsa buralardan haberler
üzülme biter bir gün gelirim

üzülmek çözüm olsa ben kahrolurdum
kahrolmak zayıflık üzülmeyin sizlerde
dönüşlü bir yoldur ömür yeterse
üzülme biter bir gün gelirim

biliyorum bu ağlayış sevinçten diyorsunuz
artık ağlamak yok diye söz veriyorsunuz
benimde ağladığımı siz bilmiyorsunuz
üzülme biter bir gün gelirim
03/02/1983 burdur-Abdullah Gözaydın

BANA DERT OLDU ÖMRÜM, BU GÜN KENDİ ELİMLE
MEZARIMI, BİR GELİN GİBİ ÇİÇEKLİYORUM
ÖLÜMÜM HER KALBE AYRI BİR AZAP OLSA BİLE
BEN O MUKADDER GÜNÜ HASRETLE BEKLİYORUM

KALBİM USANDI ARTIK VURMAKTAN ÇIRPINMAKTAN
SENELER VAR Kİ YALNIZ ÇEKTİĞİ KAHRI SAYDI
GENÇLİĞİME YANARDIM EĞER ÖLDÜĞÜM ZAMAN
ARKAMDAN AĞLAYACAK BİR SEVENİM OLAYDI

ZEHRİNİ TA İÇİMDEN TADARAK BİN BİR YASIN
CAN VERİRSEM, ÖLÜMÜM KİMSEYE DERT OLMASIN
BU EN GÜZEL GÜNÜMDÜR, BU BENİM İLK BAHARIM

NE BİR KARDEŞ NE BİR DOST NE BİR SEVGİLİ YÜZÜ
YALNIZ YEŞİL BAĞLARIN ORMANLARIN ÖKSÜZÜ
EŞSİZ KALAN BÜLBÜLLER AĞLASIN MEZARIMDA
BU MUKADDER YOLUN SON DURAĞINDA
18/5/1985  BURDUR Abdullah Gözaydın